Σκορτινοί (13-14ος αιώνες)

Στην γαλλική έκδοση (έως 1305) και την αραγωνική έκδοση (έως 1377) του Χρονικό του Μωρέως υπάρχουν ευθείς αναφορές στην εθνικότητα και σε κάποια ονόματα κατοίκων του Δρόγγου των Σκορτών (Σκορτινών) κατά τον 14ου αιώνα.

Βυζαντινή κρατική ιεραρχία και στρατιωτική οργάνωση

Ακολουθεί ο κατάλογος με τους σημαντικότερους τίτλους της βυζαντινής αυλής κατά τον 10ο αιώνα, όπως καταγράφηκαν από τον Κωνσταντίνο Ζ' τον Πορφυρογέννητο. Με την ιεραρχική κατάταξη των διαφόρων πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων καθώς και τα οφφίκια που υπάγονταν με τη σειρά τους σε αυτούς τους κρατικούς λειτουργούς. Επίσης περιλαμβάνεται και ο κατάλογος των στρατιωτικών θεμάτων της ίδια εποχής μαζί με τα σχόλια του λόγιου αυτοκράτορα.

Κυρ Ιωάννης ο Τζερνοτάς

Στα λίγα χρόνια της βασιλείας του Σελίμ Α’ (1515-1520) η οθωμανική αυτοκρατορία εξαπλώνεται στην Συρία (1516) και την Αίγυπτο (1517). Καταλύεται η κυριαρχία των Μαμελούκων στις χώρες αυτές, όπου οι χριστιανοί υπέφεραν τα πάνδεινα. Στην εκστρατεία της Αιγύπτου σίγουρα και ίσως της Συρίας παίρνει ενεργό μέρος ο Έλληνας Τσερνοτάμπεης «στρατιώτης» τιμαριούχος της Πελοποννήσου, μαζί με άλλους συμπατριώτες του χριστιανούς σπαήδες.

Τάμα στον Δία – Αχαιοί εναντίον Γαλατών (120 π.Χ.)

Λίγα χρόνια είχαν περάσει μετά την καταστροφή της Κορίνθου και την συρρίκνωση της Αχαϊκής Συμπολιτείας, όταν εξεστράτευσαν Αχαιοί στο πλευρό των Ρωμαίων εναντίον των Γαλατών στην πέραν των Άλπεων Γαλατία. Όλα πήγαν καλά και οι Αχαιοί επιστρέφοντας στις εστίες τους αφιέρωσαν τιμητική επιγραφή στον Δία της Ολυμπίας, περί το 120 π.Χ..

Στοιχεία για την οθωμανική Ελλάδα

Κατά την Δ' Εθνοσυνέλευση στο Άργος 11/7 με 6/8/1829 καταγράφηκαν ορισμένα πολύ σημαντικά στοιχεία για την ζωή των κατοίκων της Ελλάδας κατά τα τελευταία χρόνια της οθωμανοκρατίας που αφορούν την διοίκηση και αυτοδιοίκηση, τις ασχολίες τους και άλλα ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία. Στην συνέχεια θα παρουσιάσουμε κάποια από αυτά: τα δοσίματα στις αρχές, τις υποχρεώσεις των ενοικιαστών γης, τις αναλογίες ανά περιοχή των ιδιοκτησιών Ελλήνων και Τούρκων, στοιχεία για τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, εκτίμηση του πληθυσμού και των επαγγέλμάτων των κατοίκων καθώς και εξέταση του τρόπου που ασκούνταν η οθωμανική διοίκηση σε αυτές τις περιοχές.

Προδοσίες και θυσία στη Μολδοβλαχία το 1821

Ακολουθεί μια περιγραφή των επαναστατικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Μολδοβλαχία τους επτά μήνες που κράτησαν οι συγκρούσεις εκεί. Παρουσίαση του ρόλου των πρωταγωνιστών, της προδοσίας ή της αδράνειας κάποιων από αυτούς, της τραγικής φιγούρας του αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας Αλέξανδρου Υψηλάντη, της τύχης του καθώς και τους μεγάλους ηρωισμούς και τη θυσία των Ολύμπιου, Καρπενησιώτη, και άλλων.

Η παράδοση της Πόλης το 1453

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει η σειρά των γεγονότων της «άλωσης της Κωνσταντινούπολης» το Μάη του 1453, ακολουθώντας κυρίως την ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας του Κορδάτου (από εκεί και οι περισσότερες πηγές) μέσα από την διαμάχη ενωτικών και ανθενωτικών. Αρχικά παρουσιάζονται κάποιες απόψεις των βασικότερων πρωταγωνιστών της ενωτικής και της ανθενωτικής παράταξης.

Σύντομη ιστορία της Πελοποννήσου (2ος αι. π.Χ – 7ος αι. μ.Χ.)

Με το όνομα Καλλικράτης είναι γνωστές τέσσερες προσωπικότητες της Αρχαίας Ελλάδας, ο γνωστός αρχιτέκτονας του Παρθενώνα, ο στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας, ένας γλύπτης και ένας στρατηγός του Πτολεμαίου του Α'. Οι δύο πρώτοι είναι γνωστότεροι και ο πρώτος όπως είναι και λογικό ενέπνευσε αυτούς που έδωσαν το όνομά του νέα διοικητική αρχιτεκτονική της χώρας. Ο Καλλικράτης ήταν πολίτης του Λεοντίου Αχαΐας και κατάφερε να αναδειχθεί στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας, έμεινε γνωστός για τη φιλίας του στους Ρωμαίους, το "ρουφιάνεμα" των 1000 σημαντικότερων Αχαιών συμπολιτών του, που εξορίστηκαν και γενικά πράξεις που οδήγησαν στην αποδυνάμωση της πατρίδας του και την υποδούλωσή της στους Ρωμαίους φίλους του, το 146π.Χ. Ο περιηγητής Παυσανίας τον χαρακτηρίζει ως τον «κακό δαίμονα όλης της Ελλάδας».

Το Πασαλίκι του Μοριά

Πασαλίκι ή Αγιαλετέ της Πελοποννήσου (ή του Μοριά) ήταν το σύστημα οθωμανικής διοίκησης που ίσχυσε στην περιοχή της Πελοποννήσου κατά την περίοδο της Δεύτερης Τουρκοκρατίας (1715-1821). Κατά τους πρώτους αιώνες της οθωμανικής κατάκτησης η Πελοπόννησος υπάγονταν στην δικαιοδοσία του Οθωμανού Αρχιναύαρχου (Καπουδάν πασά) και είχε ως έδρα το Ναύπλιο. Ο Αρχιναύαρχος διοικούσε απευθείας τις περιφέρειες (σαντζάκια) Ναυπλίου και Μυστρά. Μετά την νέα κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς το 1715, προβιβάστηκε σε ξεχωριστό πασαλίκι με έδρα την Τριπολιτσά.

Τα παράπονα των Ανθενωτικών (1450)

Δύο τραπεζουντιακοί θρήνοι είναι γενικότερα γνωστοί για την άλωση της Πόλης το 1453. Ο πρώτος αφορά στον ερχομό ενός πουλιού που φέρνει στην Τραπεζούντα γραμμένο σε χαρτί το άγγελμα της συμφοράς. Και ο δεύτερος που αναφέρεται στην εποχή που «ο Έλλεν Κωνσταντίνον» όριζε την Πόλη, είχε όμως γύρω του ανθρώπους, ύπουλους και λιπόψυχους. Ο δεύτερος όπως απέδειξε ο καθηγητής Λαογραφίας Κ. Ρωμαίος έχει υποστεί διαδοχικούς συμφυρμούς από μεταγενέστερα ιστορικά γεγονότα, με την αρχική έμπνευση του λαϊκού δημιουργού να έχει αφετηρία στη διαμάχη Ενωτικών-Ανθενωτικών κατά τα τελευταία χρόνια της Πόλης.

Μοραΐτες Οπλαρχηγοί του 1821

Ακολουθεί ο κατάλογος με τα ονοματεπώνυμα των σημαντικότερων οπλαρχηγών (καπετανέων) των επαρχιών της Πελοποννήσου κατά την Επανάσταση του 1821. Χρησιμοποιείται η διοικητική διαίρεση των επαρχιών (καζάδων) κατά την περίοδο της Οθωμανοκρατίας. Συμπεριλαμβάνεται χάρτης με τα όρια και τις έδρες των καζάδων, τα ονόματα των τμημάτων τους (κόλια ή σέμτια) ή ονόματα σημαντικών χωριών ή συστάδων χωριών.

Η μάχη της Πελαγονίας (1259 μ.Χ.)

Καθοριστική για την πορεία του νεοελληνικού έθνους ήταν η μάχη της Πελαγονίας (Σεπτέμβριος 1259), όπου συγκρούστηκαν για το έλεγχο των ελληνικών περιοχών και τη διαδοχή της αυτοκρατορίας, το δεσποτάτο της Ηπείρου και η αυτοκρατορία της Νίκαιας.

Φορεσιά και Άρματα το 1821

Μετά την απελευθέρωση το ντύσιμο των Ελλήνων αρχίζει να παίρνει ευρωπαϊκές επιρροές, μπορεί να μη ντύνονται ακόμα όλοι «ευρωπαϊκά» αλλά και οι ελληνικές φορεσιές αρχίζουν να παίρνουν πολλές μεταλλαγές. Οι στολές της προεδρικής φρουράς και οι τυποποιημένες και πανομοιότυπες «παραδοσιακές ενδυμασίες» που υπάρχουν σήμερα μικρή σχέση είχαν με τις πραγματικές φορεσιές της εποχής.

Η Εποχή του Χαλκού στο Αιγαίο

Ακολουθεί ένα χρονολόγιο με επίκεντρο την Εποχής του Χαλκού στο Αιγαίο, ακολουθώντας κατά βάση το Πάριο Χρονικό.

Αυτόχθονες εναντίον Ετεροχθόνων

Τρία ζητήματα ξεσήκωσαν πεισματικές συζητήσεις στην Εθνική Συνέλευση του Νοεμβρίου του 1843. Το ψήφισμα για τους αυτόχθονες και τους ετερόχθονες, αν θα έπρεπε να γίνει ή όχι Γερουσία και ο εκλογικός νόμος. Οι πληρεξούσιοι χωρίστηκαν σε δυο παρατάξεις τους «αυτόχθονες» και τους «ετερόχθονες» που υποστήριξαν πεισματικά και με πάθος τις απόψεις τους σε δώδεκα συνεδριάσεις.

Αλαμανικός φόρος και βυζαντινά μνημόνια

Εξουθένωση των φτωχών υπηκόων, κατάργηση φορολογικών διατάξεων υπέρ των μικροκαλλιεργητών, ληστρική και ανάλγητη φορολογία, εξωφρενικά προνόμια προς ώφελος των μεγαλογαιοκτημόνων και των ξένων εμπόρων-αποικιοκρατών, κατάργηση εθνικού στρατού και στόλου με επίσημα διατάγματα, τεράστιας σπατάλες αυλικών και αδιαφορία για τις κρατικές υποθέσεις...